Voorwoord Pole to Pole Expeditie 1993


foto:pole to pole



Dit is mijn persoonlijke verslag, voornamelijk geschreven tijdens de reis, per koerier verstuurd naar Nederland en daar uitgewerkt door mijn vrouw Marjolijn Corduwener en vriendin Desirée van Male.
Meiden bedankt!

Het verslag is later als basis gebruikt voor het expeditieboek Van Kaap Hoorn naar Mount McKinley dat in 1993 bij is uitgegeven door M&P uit Weert.

Het hele Amerikaanse continent in zes maanden, een jongens droom van zes vrienden.
In eerste instantie zijn we een half jaar bezig geweest met het bedenken van een plan. Daarvoor hadden tweewekelijks een vergadering van 20:00 tot soms diep in de kleine uurtjes "brainstormen" noemden we het en het werd ondersteund door Tequila en Mescal. Waar naar toe, hoe, wanneer, hoelang, etc. De vergaderingen kregen snel een zakelijk karakter; op tijd zijn, notulen, voorzitter, etc. Zo'n periode is een absolute must om voor zes personen een gezamenlijk plan te maken dat moet voldoen aan persoonlijke doelstellingen en aan de groepsdoelstelling. Er stond nogal wat op het spel; baan opzeggen, 6 maanden reizen, geld, een relatie achterlaten, etc. We hebben een takenlijst gemaakt en zowaar heeft iedereen een aantal taken gekregen die precies bij hem/haar paste. We noemden het disciplines en daar zijn we in zekere zin ook verantwoordelijk voor. Steeds meer kreeg onze expeditie een bedrijfsmatige aanpak. Goed doen of niet want je krijgt maar één keer de kans. Dan komt het punt waarop we moesten beslissen "go or no go".

Er brak een jaar aan van keihard werken, plannen en trainen. Het was alsof iedereen een tweede baan had. Wekelijks vergaderen en zes trainingsweekenden die steeds door één van ons werden georganiseerd. tijdens zo'n weekend werden allerlei expeditiezaken aangeleerd maar ook aan de conditie gewerkt. We zijn diverse malen naar Chamonix in de alpen getogen voor cursussen in de praktijk en een generale repetitie op de Mont-Blanc. Briefpapier werd gedrukt en dat was onze eerste echt grote investering maar tevens de eerste belangrijke succes factor. Sponsoring en pers begon vorm te krijgen omdat mensen iets herkenbaars zagen in onze reis. Daardoor kwam er ruimte voor een betere aanpak van de andere disciplines. Na de eerste nieuwsbrief kwam er een soort kettingreactie los. Veel via via contacten en goede tips. Het bracht wel weer een hoop extra werk met zich mee. Maar zo ambitieus als we zijn, wilden we alles perfect organiseren.
We zijn naar andere reizigers gegaan om van hun verhalen te leren en vooral om een soort sterkte/zwakte analyse van onze eigen groep te maken. Een belangrijk punt werd duidelijk. Beslissingen nemen, hoe moet dat?. Zonder een aangewezen expeditie leider is dat heel moeilijk en wij waren vastbesloten dat we het toch wilden proberen. We hebben daarom veel aandacht besteed aan het communicatie proces (tweede succes factor) binnen de groep; hoe kunnen we als een team werken?, hoe meten we beslissingen nemen? hoe gaan we met conflicten om? etc. Van externe trainers hebben we veel geleerd en werd ook duidelijk dat dit voor ons latere leven interessante informatie zou zijn. Het principe "rugzakken legen hebben we daar dan ook geleerd" Voorbereidingen liepen op rolletjes, alle disciplines kregen vorm.
Pole to Pole kreeg ook voor vertrek ruim aandacht in diverse media. Vlak voor vertrek vond er een persconferentie plaats in Hotel Jan Tabak in Bussum waar ook de meeste sponsors aanwezig waren. Het was een soort Kick-off voor de reis. Het daadwerkelijk vertrek was op 2 december vanaf schiphol. Een reis waar we met zes man en een enorme achterban anderhalf jaar keihard aan gewerkt hadden werd werkelijkheid.

Eric Luteijn